Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Βίος Αγίας Ευφημίας της Μεγαλομάρτυρος


Η μνήμη της εορτάζεται την 11 Ιουλίου και 16 Σεπτεμβρίου

Zoom in (real dimensions: 419 x 562)Εικόνα

Η Μεγαλομάρτυς Ευφημία
Η γενναίοψυχη Μεγαλομάρτυς του Χριστού Ευφημία έζησε και μαρτύρησε επί του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, πού βασίλεψε από το 284 μέχρι 305 μ.Χ.
Η Ευφημία καταγόταν από την Χαλκηδόνα. Ο πατέρας της ονομαζόταν Φιλόφρων. Ήταν πολύ πλούσιος και κατείχε το αξίωμα του Συγκλητικού. Η μητέρα της, η Θεοδοσιανή, 
ήταν γυναίκα με πίστη χριστιανική.

Θαυμαστή ομολογία των Χριστιανών
Στα μέρη της Ανατολής, πού ζούσε η μακαρία Ευφημία, ηγεμόνας ήταν ο Πρίσκος.
Όταν έφτασε η γιορτή του ειδωλολατρικού θεού Άρη, στείλανε οι άρχοντες, παντού, σ’ όλη την επαρχία της Χαλκηδόνος αυστηρά γράμματα και διατάγματα και κήρυκες 
με εντολές. Καλούσαν όλους μικρούς και μεγάλους, θέλοντας και μη να πάνε στη γιορτή του Άρεως. 
Η Ευφημία ήταν αρχηγός σε μια ομάδα και συντροφιά Χριστιανών. Όταν έγινε η γιορτή συλλάβανε πολλά πλήθη των Χριστιανών. Μεταξύ αυτών συνέλαβε και την Ευφημία, 
με τους συντρόφους της.

Ο ηγεμόνας αφού πρώτα τους μίλησε με υποκριτική πραότητα και αφού οι χριστιανοί επέμεναν να ομολογούν την πίστη τους έδωσε διαταγή να τους δέρνουν αλύπητα 
επί είκοσι μέρες. Μετά την εικοστή ημέρα οι μάρτυρες έλαμπαν μαζί έλαμπε και η Ευφημία. Ο ηγεμόνας αφού είδε ότι δεν αλλάζουν έδωσε διαταγή να τους δείρουν. 
Ο ξυλοδαρμός ήταν τόσος πολύς και βάναυσος, πού οι υπηρέτες από τον πολύ κόπο, έπεσαν εξαντλημένοι κάτω στη γη. Ο Θεός όμως δόξασε τους δούλους του. 
Παρά τους πόνους, τους δυνάμωνε και έλαμπαν έτσι τα πρόσωπά τους από χαρά.

Η Αγία στο μαρτύριο του τροχού.
Την Αγία την κάλεσε κοντά του και της υποσχόταν πολλά, θαρρούσε ο ανόητος πώς θα την πλανέψει. Όμως η Αγία επέμενε στην πίστη της. Αμέσως τότε ο τύραννος 
διατάσσει να την βάλουν στον τροχό. Συντρίβονταν όλα τα κόκκαλα της Αγίας, εξαρθρώνονταν οι αρθρώσεις της. Το σώμα; της κατακόβεται και το αίμα τρέχει. Οι πόνοι 
είναι φοβεροί. Ο νους της όμως και η αγάπη της, όλη η ύπαρξη της είναι προσηλωμένη στο Χριστό.
— Χριστέ μου, έλεγε, η πηγή της ζωής, πού σώζεις όσους ελπίζουν σε Σένα, βοήθησε και μένα τώρα. Ας το μάθουν όλοι, ότι Συ είσαι Θεός μόνος και ότι δεν θα πλησιάσει
κανένα κακό, ούτε μάστιγα στο σκήνωμα εκείνων, πού προστρέχουν σε Σένα.

Ο Θεός απάντησε στην προσευχή της, διότι αμέσως ήλθε μια αόρατος δύναμις εξ Ουρανού και σε μια στιγμή την έλυσε από τον τροχό. Αλλά και το σώμα της το γιάτρεψε 
τελείως, ώστε δεν φαινόταν το παραμικρό σημάδι από τις πληγές. Οι δήμιοι υστέρα από αυτό φοβήθηκαν, τα έχασαν και σταμάτησαν το θλιβερό έργο τους.
Η Μάρτυς βγήκε τότε από τον τροχό και περιπατούσε υγιέστατη και αβλαβής. Ήταν πολύ πιο ωραίο το πρόσωπο της από πριν. Ένα θειο φως έλουζε το πρόσωπο της.

Zoom in (real dimensions: 599 x 766)Εικόνα

Στην κάμινο του πυρός
Ο τύραννος τυφλωμένος από τον εγωισμό του, όχι μόνο δεν πίστεψε στην θεϊκή δύναμη, αλλά διέταξε να ρίξουν την Αγία μέσα στην φωτιά της καμίνου.
Αλλά τότε οι προϊστάμενοι των δημίων Σωσθένης και Βίκτωρ ήλθαν στον Πρίσκο και του είπαν:
- Εμείς, όπως βλέπεις και μόνος σου, είμαστε πρόθυμοι να εκτελέσουμε τις διαταγές σου, αλλά εδώ δεν απορούμε. Δεν μπορούμε να αγγίξουμε το σώμα της παρθένου, 
διότι βλέπουμε δίπλα της κάτι φοβερούς άνδρες να στέκονται, πού μας φοβερίζουν και είναι έτοιμοι να σκορπίζουν την φωτιά κατ’ επάνω μας, για να την προφυλάξουν 
και να την προστατέψουν.

Με αυτά, πού βλέπουμε, πιστεύουμε και ημείς, ότι ο Θεός της Ευφημίας ο Χριστός είναι Θεός αληθινός.
Ο Πρίσκος μόλις τ’ άκουσε αυτά τα έχασε. Αμέσως έπειτα διέταξε να τους φυλακίσουν και τους δυο για παράβαση διαταγής και εκδήλωση αναγνωρίσεως του Χριστού. 
Ο Σωσθένης και ο Βίκτωρ την επόμενη μέρα μαρτύρησαν για την πίστη τους στον Χριστό. 

Εν τω μεταξύ ο ηγεμόνας διέταξε δύο κακοπροαίρετους να ρίξουν την Αγία μέσα στην φλεγόμενη κάμινο.
Πέταξαν λοιπόν τότε εκείνοι την Αγία μέσα στην φωτιά της καμίνου. Η φλόγα όμως φούντωσε, ξεχύθηκε γύρω από την κάμινο με ορμή και κατέκαψε εκείνους, 
πού έριξαν μέσα την Αγία.
Όταν η φλόγα μαράθηκε και οι υπηρέτες σκορπίσθηκαν από την θεϊκή τιμωρία, η Αγία βγήκε από την κάμινο τελείως αβλαβής.

Της ξύνουν τις σάρκες και την ρίχνουν στα θηρία
Την άλλη ημέρα ο τύραννος διέταξε να φέρουν την Αγία από την φυλακή. Η Αγία επέμενε στην Χριστιανική της πίστη και τότε φούντωσε ο τύραννος από το θυμό του 
και διέταξε να της ξύσουν τις σάρκες με μυτερές πέτρες και σίδερα αιχμηρά. Οι δήμιοι κουράστηκαν, αλλά η Μάρτυς και πάλι φαίνονταν ακμαία και αβλαβής.
Τότε διέταξε και κατασκεύασαν στη μέση του σταδίου μια δεξαμενή μεγάλη. Την γέμισαν νερό και έβαλαν μέσα σ’ αυτή σαρκοβόρα θηρία της θαλάσσης. Κατόπιν διέταξε 
να ρίξουν και την Αγία μέσα. 

Έπειτα προσευχήθηκε η μάρτυς Ευφημία. Έκαμε έπειτα τον σταυρό της και με σταθερότητα και θάρρος μπήκε στο νερό. Τα θηρία εκείνα, όρμησαν μεν εναντίον της, 
αλλά μόλις πλησίασαν στο μαρτυρικό σώμα της, σταμάτησαν. Έβαλαν την ράχη τους και βαστούσαν επάνω τους την Αγία, λες και φοβόνταν μήπως πάθη κανένα 
κακό μέσα στα νερά.
Βλέποντας αυτά τα παράδοξα και εκπληκτικά ο Πρίσκος, απορούσε και θαύμαζε μέσα του. Αγωνιούσε αλλά δεν τον άφηνε ο τυφλός εγωισμός.

Τις λαλήσει τας δυναστείας σου, Κύριε
Έπειτα από αυτά ετοίμασαν ένα λάκκο στρωμένο με μικρά μυτερά σουβλιά και από πάνω τα είχανε σκεπασμένα με λίγο χώμα. Η Αγία πέρασε πάνω από αυτά, 
χωρίς να πάθη τίποτε απολύτως. Μερικοί από το περιβάλλον του ηγεμόνα επεχείρησαν και αυτοί να περάσουν. Παραμέρισε όμως το λίγο χώμα. Έπεσαν επάνω 
στα κοφτερά όργανα, κατακόπηκαν και αμέσως πέθαναν.

Η Αγία τότε ευχαρίστησε τον Σωτήρα της και έλεγε :
- Τίς λαλήσει τάς δυναστείας σου, ἡ ἀκουστᾶς ποιήσει πάσας τάς αἰνέσεις σου, Κύριε, διότι ἐφύλαξες ἀβλαβῆ τήν δούλη σου ἀπό πληγᾶς καί μάστιγας, ἀπό πῦρ καί θηρία, 
ἀπό ὕδωρ καί τροχούς καί λάκκον. Καί τώρα, Δέσποτα, πολυέλεε, ρύσαι τήν ψυχήν μου ἐκ χειρός τοῦ ἐξ ἀρχῆς πολεμίου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Ἁμαρτίας νεότητάς μου 
καί ἄγνοιάς μου μή μνησθεῖς, ἀλλά καθάρισον πάντα μολυσμόν σαρκός καί πνεύματος μέ τάς σταγόνας τῶν αἱμάτων μου, οἱ ὅποιες διά Σέ χύθηκαν, διότι Σύ εἶσαι ἡ κάθαρσις, 
ὁ ἁγιασμός καί ὁ φωτισμός τῶν δούλων σου.

Το ένδοξο τέλος της Μάρτυρος
Ο Πρίσκος όμως έμενε και πάλιν τυφλός μπροστά στις θαυματουργίες. Δεν άνοιγαν δυστυχώς τα μάτια του να δη την αλήθεια. Και τούτο, διότι ήταν κακοπροαίρετος. 
Γι αυτό έφερε και πάλι στο στάδιο την Αγία και την διέταξε ν’ αγωνιστεί με τα θηρία.
Η Αγία όμως στενοχωριόταν γιατί δεν αναχωρούσε το συντομότερο για τον ποθούμενο της Νυμφίο Χριστό, στην αληθινή και παντοτινή ζωή και ευφροσύνη. Γι αυτό 
προσευχήθηκε και ζήτησε από τον Κύριο να παραλάβει την ψυχή της.

Έτσι, λοιπόν, καθώς προσευχόταν η καλλιπάρθενος Μάρτυς, οι τύραννοι άφησαν να ορμήσουν κατ’ επάνω της τέσσερα λιοντάρια και τρεις αρκούδες. Τα θηρία πλησίασαν 
και φιλούσαν με πολλή ευλάβεια, σαν να ήταν άνθρωποι, τα πόδια της Αγίας. Μία όμως άρκτος δάγκωσε ένα μέρος από το σώμα της Αγίας. Πληγή ή σημάδι δεν έκαμε κανένα 
στο σώμα της Αγίας. Αυτό όμως έγινε Αφορμή να υπάγει η Μάρτυς Ευφημία προς τον ποθούμενο Νυμφίο της Χριστό.

Ήταν η 16η του μηνός Σεπτεμβρίου του έτους 303 μ.Χ.
Ο Θεός δόξασε την έξοδο της εκ του κόσμου τούτου, διότι ακούστηκε φωνή από τον Ουρανό πού έλεγε:
«Ἀνελθε πρός τόν στεφανοδότην ἡ τόν καλόν ἀγώνα ἀγωνισαμένη καί τόν δρόμον ἤδη τελέσασα, διά νά λάβης τούς μισθούς καί τάς ἀμοιβάς τῶν κόπων σου...»
Συγχρόνως δε με την φωνή έγινε και μεγάλος σεισμός, πού έσεισε την πόλη. Όλοι οι κάτοικοι φοβήθηκαν και έφευγαν έξω.
Τότε βρήκαν την ευκαιρία οι γονείς της Αγίας, πήραν το μαρτυρικό και πολύτιμο εκείνο σώμα της και το έθαψαν με τα χέρια τους σ’ ένα τόπο κοντά στην Χαλκηδόνα. 
Το ενταφίασαν μ’ ευλάβεια και τιμές. Όταν το ενταφίαζαν δεν έκλαιαν, αλλά χαίρονταν, διότι αξιώθηκαν να είναι γονείς τέτοιας νέας. Χαίρονταν ακόμη, διότι προσέφεραν 
στο Θεό καρπό ευλογίας πιο ιερό και άγιο από κάθε άλλη προσφορά και δώρο.

Το ιερό Λείψανο της Αγ. Ευφημίας
Μετά την Άλωση το Πατριαρχείο μετεφέρθη στον Ναό των Αγίων Αποστόλων. Εις τον Ναό αυτόν μεταφέρθηκαν και όλα τα ιερά λείψανα και μαζί μ’ αυτά και το ιερό 
λείψανο της Αγίας Ευφημίας.
Από εκεί μετεφέρθη και πάλι το λείψανο της Αγίας στο Πατριαρχείο, στον Ναό της Παμμακαρίστου, μαζί με τα άλλα λείψανα. Κατά τον καιρό της μαύρης σκλαβιάς 
οι Τούρκοι άρπαζαν εκτός από τα άλλα και τους Ναούς και τους έκαναν τζαμιά. Άρπαξαν και τον Ναό της Παμμακαρίστου. Το δε Πατριαρχείο μετεφέρθη εις τον Ναό 
του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου εις το Φανάρι, όπου είναι μέχρι σήμερα. Εκεί μετεφέρθη και το Άγιο λείψανο, της Αγίας Ευφημίας, πού το τιμούν και το σέβονται πολύ, 
όχι μόνον Ορθόδοξοι, αλλά και αιρετικοί. Κάμνει δε πολλά θαύματα σε όσους πηγαίνουν εκεί ,με πίστη και ευλάβεια.

Όταν εκ βάθρων ανοικοδόμησαν τα Πατριαρχεία, κτίσθηκε στο δεξιό μέρος του Ναού του Άγιου Γεωργίου και παρεκκλήσιο της Αγίας Ευφημίας, όπου βρίσκεται και το ιερό 
λείψανο της.
Η μνήμη της τελείται εκεί στις 11 Ιουλίου. Τότε συρρέουν εκεί τα πλήθη των Ορθοδόξων, ανδρών και γυναικών της Κωνσταντινουπόλεως και των περιχώρων, αλλά και 
πολλοί ετερόδοξοι και όσοι πηγαίνουν με ευλάβεια και ασπάζονται, θεραπεύονται από ασθένειες και άλλα βάσανα.

Zoom in (real dimensions: 433 x 591)Εικόνα

Απολυτίκιον, Κοντάκιον και Μεγαλυνάριον της 11ης Ιουλίου

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Άγιοι Αθανάσιος ο Μέγας και Κύριλλος Πατριάρχες Αλεξανδρείας

 




Άγιοι Αθανάσιος ο Μέγας και Κύριλλος Πατριάρχες Αλεξανδρείας

[Η αίρεση στον χώρο της Εκκλησίας είναι ό,τι μια βαριά αρρώστια στο ανθρώπινο σώμα. Ένα καρκίνωμα που αν δεν εκδιωχθεί θέτει σε κίνδυνο την πνευματική υγεία των μελών της. 
 
Γι’αυτό η Εκκλησία, το πραγματικό σώμα του Χριστού, από αγάπη και φιλανθρωπία, δια των υγειών μελών της, των αγίων, πολεμά τις αιρέσεις, όπως το ανοσοποιητικό σύστημα ενός υγιούς οργανισμού τον ιό που προκαλεί την ασθένεια. 
 
Τους αιρετικούς όμως δεν τους θεωρεί εχθρούς της, αλλά άρρωστα μέλη της, τα οποία αγαπά και προσπαθεί να θεραπεύσει...]
 
Ο Μέγας Αθανάσιος γεννήθηκε το 295 μ.Χ. από φτωχούς αλλά ενάρετους γονείς, γεγονός που του στέρησε τη δυνατότητα για ανώτερες σπουδές. Όμως ο πανάγαθος Θεός τον προίκισε με πλούσια πνευματικά προσόντα. Λαμβάνει τη στοιχειώδη εκπαίδευση και στη συνέχεια μελετά μόνος του για να φθάσει σε υψηλότατα επίπεδα γνώσης και σοφίας.

Από πολύ νέος έδειξε την κλίση του προς την Εκκλησία. 25 ετών χειροτονείται διάκονος από τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Αλέξανδρο, τον οποίο ακολουθεί στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ., στη Νίκαια της Βιθυνίας. Αναδεικνύεται πρωτεργάτης στην καταδίκη της αιρετικής διδασκαλίας του Αρείου.

Το 328 μ.Χ. και σε ηλικία 33 ετών εκλέγεται πανηγυρικά πατριάρχης Αλεξανδρείας. Από τη θέση αυτή αντιμετωπίζει ένα φοβερό πόλεμο εκ μέρους των αιρετικών οπαδών του Αρείου. 
 
[Σύρθηκε κατ’ ἐ­­­­πανάληψιν ἀπὸ τοὺς Ἀρειανοὺς σὲ Συνόδους καὶ καθαιρέθηκε. Εἶδε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς συνεργάτες του νὰ ὑποκύπτουν στὴν ἀ­­­­ρειανικὴ βία· εἶδε καὶ τὸν ἐπίσκοπο Ρώμης Λιβέριο νὰ ὑπογράφει τὸν ἀρειανικὸ ὅρο πίστεως, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ἐξορία. Ἦλθαν στιγμὲς ποὺ ὁλόκληρος ὁ χριστιανικὸς κόσμος φαινόταν ἀντίθετος μαζί του. Ἀλλὰ αὐ­τὸς μὲ ἀκράδαντη πίστη ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν ἀλήθεια, χωρὶς ποτὲ νὰ καμφθεῖ.]
 
Όμως ο άγιος, χάρη στην μεγάλη πνευματικότητά του και τη ζέουσα πίστη στο Θεό, κατορθώνει να βγει νικητής απ’ όλες αυτές τις δοκιμασίες ακόμη και από τις πέντε εξορίες που του επιβλήθηκαν, καθώς ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Β΄ ήταν οπαδός του Αρειανισμού. Εκοιμήθη εν ειρήνη το 373 μ.Χ.

Ο Άγιος Κύριλλος έζησε επί βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού και γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.Χ. από εύπορους γονείς της ελληνικής κοινωνίας της πόλεως. Ανεψιός του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου ο Κύριλλος, έλαβε μεγάλη θεολογική μόρφωση, ώστε έγινε κατόπιν διάδοχος του θείου του, στον αρχιεπισκοπικό θρόνο Αλεξανδρείας.

Όταν έγινε η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος το 431 μ.Χ. στην Έφεσο, ο Κύριλλος υπήρξε πρόεδρος αυτής και συνετέλεσε να γκρεμιστούν οι κακοδοξίες του δυσεβούς Νεστορίου, για το πρόσωπο της υπεραγιάς Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.
 
Οι "Κατηχήσεις" του Αγίου Κυρίλλου Επισκόπου Ιεροσολύμων είναι από τα σπουδαιότερα Πατερικά έργα. 
 
Πρόκειται για κυρίως προβαπτισματικούς λόγους που με καταπληκτικό τρόπο ο Άγιος Ιεράρχης μετέδιδε τα δόγματα της Πίστεως και τις εκκλησιαστικές διδασκαλίες εισάγοντας τους προετοιμαζόμενους για το Βάπτισμα στην γνώση του εκκλησιαστικού βίου. Στην εποχή μας οι περισσότεροι Χριστιανοί έχουν ανάγκη από κατήχηση αφού αγνοούν πολύ βασικά στοιχεία από την διδασκαλία της Εκκλησίας.
 
 Απόσπασμα από την 15η Κατήχηση του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων:

[Αλλά, επειδή έπρεπε να γνωρίζουμε τα σημεία της συντέλειας του κόσμου, και επειδή περιμένουμε τον Χριστό, για να μην πεθάνουμε απατημένοι και πέσουμε σε πλάνη από τον ψεύτη Αντίχριστο.... Οι απόστολοι, ‘’κατ’ οικονομίαν’’, κινήθηκαν με θεϊκή προαίρεση, πήγαν στον αληθινό Δάσκαλο τον Χριστό και του είπαν· ‘’Πες μας, πότε θα γίνουν αυτά και ποιο θα είναι το σημείο της παρουσίας Σου..και της συντέλειας του κόσμου; ’’ Σε περιμένουμε να έρθεις πάλι, ‘’αλλά ο σατανάς μεταμορφώνεται σε φωτεινό Άγγελο’’.

Ασφάλισε μας, λοιπόν, για να μην προσκυνήσουμε κάποιον άλλο αντί για Σένα.
Και Εκείνος άνοιξε το θεϊκό και υπερένδοξο στόμα Του και είπε·

‘’Προσέξτε μήπως σας πλανήσει κανείς’’.

Και εσείς τώρα, οι ακροατές μου, με τα μάτια της ψυχής, σαν να Τον βλέπετε μπροστά σας, ακούτε να λέει και σε σας τα ίδια · ‘’Προσέχετε μήπως σας πλανήσει κανείς’’.]

 
Με πολλά πνευματικά κατορθώματα στο ενεργητικό του, ο Κύριλλος παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο την 27η Ιουνίου του 444 μ.Χ., αφού πατριάρχευσε για 32 περίπου χρόνια.
 
Δικαίως ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης τον προσονόμασε «σφραγίδα των Πατέρων».

Η Εκκλησία θέλησε να αδελφώσει την μνήμη των δύο Μεγάλων Πατέρων αυτής και Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας, του Μεγάλου Αθανασίου, πρωταγωνιστή κατά του Αρειανισμού, και του Αγίου Κυρίλλου, πρωταγωνιστή κατά του Νεστοριανισμού και όρισε το συνεορτασμό τους στις 18 Ιανουαρίου.
                                                                                     
 www.saint.gr

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΙΩΑΝΙΝΝΟΙΣ


Απολυτίκιον Αγίου Γεωργίου εξ Ιωαννίνων


Η εξιστόρηση της θαυμαστής θεραπείας ενός καρκινοπαθούς.


Κ
ατά την περίοδο της εγκυμοσύνης μου, μου παρουσιάστηκε ένας όγκος στο κάτω δεξί μέρος του λαιμού, ο οποίος μεγάλωνε ταχύτατα. Ο γιατρός μου έλεγε να περιμένω πράγμα που επιδείνωσε την κατάσταση. Εκείνες τις μέρες τρέχαμε από γιατρούς σε γιατρούς. Όλοι μου λέγανε ότι δεν είναι κάτι ανησυχητικό και κάτι κακό. Σε κανέναν δεν πήγε τότε στο μυαλό. Έπρεπε, βέβαια, να κάνω εξετάσεις, αλλά λόγο της εγκυμοσύνης εγώ δεν έκανα και το άφηνα. Δεν έπρεπε, όμως, όπως φάνηκε στην πορεία. Άρχιζα να έχω προβλήματα με τον όγκο αυτό. Με δυσκόλευε στην αναπνοή, στο φαγητό και στον ύπνο. Έτσι, μπήκαμε στη διαδικασία να το ψάξουμε. Εμένα, βέβαια, από την πρώτη στιγμή που το είδα στον καθρέφτη και το έπιασα δεν μου άρεσε καθόλου και η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα πολύ. Ο όγκος μεγάλωσε υπερβολικά, είχε φτάσει τα 13,5 cm. και εκεί ήταν που έπρεπε να κάνω κάποια εξέταση για να δούμε τι γίνεται. Έκανα τελικά, σε ένα κέντρο ειδικευμένο σε αυτές τις εξετάσεις μία μαγνητική στο λαιμό. Δεν επηρέαζε βέβαια το βρέφος, αλλά για καλό και για κακό ο γιατρός μου πρότεινε να περάσει ένα διάστημα, να κλείσω τους τρεις πρώτους μήνες, που γίνεται η οργανογένεση του παιδιού και μετά να πάω να κάνω την εξέταση, όπως και έγινε. Τα αποτελέσματα, όπως ήταν αναμενόμενο δεν ήταν καλά. Έδειξαν μεγάλο όγκο, που εκτεινόταν από τον αυχένα μέχρι κάτω το θώρακα. Δεν ήταν, λοιπόν, μόνο ο λαιμός και τα 13,5 αυτά εκατοστά, αλλά υπήρχε και εσωτερικός όγκος χειρότερος ακόμα. Επίσης, έπιανε όλα τα νεύρα του δεξιού μου χεριού, πράγμα που μου δημιούργησε ακόμη ένα σοβαρό πρόβλημα με τρομερούς πόνους στο χέρι και στον ώμο.
Στις 4 Οκτωβρίου το απόγευμα πήγαμε σ’ έναν γιατρό, που μας είχε συστήσει ο γυναικολόγος, ο  όποίος ήτανε αγγειοχειρουργός  (ο κ. Ματσάγγας). Με εξέτασε, είδε και τη μαγνητική που είχα βγάλει και μας είπε κατηγορηματικά και ευθέως ότι αν περιμένω να γεννήσω θα πεθάνω κι εγώ και το παιδί υπό αυτές τις συνθήκες. Μου είπε ,όσο σκληρό και να είναι, να κάνω διακοπή της εγκυμοσύνης μήπως τουλάχιστον σωθώ εγώ, γιατί ο όγκος αυτός είναι τεράστιος και κοντεύει να με πνίξει. Όταν τον ρώτησα πόσο καιρό έχω ζωή ακόμη, μου είπε ότι έχω κάποια εικοσιτετράωρα και ότι έπρεπε να δράσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα, όσο επικίνδυνα και αν είναι όλα πλέον. Μας είπε ότι αυτός ο όγκος δε βγαίνει με τίποτα χειρουργικά στην παρούσα φάση, γιατί θα πρέπει να γίνει εγχείρηση και να ανοίξουμε το στέρνο (τύπου ανοιχτής καρδιάς), έχοντας μια τεράστια μάζα πιασμένη με νεύρα ,αγγεία και αρτηρίες συν την εγκυμοσύνη, με αποτέλεσμα τέτοιες επεμβάσεις να μη γίνονται ούτε στο Huston με επιτυχία. Μας είπε 80% αν γινόταν κάτι τέτοιο θα ήταν η πιθανότητα θνησιμότητας και ένα 20% να μείνω φυτό. Έτσι πήραμε την απόφαση μέσα σε ένα βράδυ να κινήσουμε ενέργειες για τη διακοπή της εγκυμοσύνης, αφού δεν υπήρχε κάτι άλλο να κάνουμε, και να ναι καλά ο γιατρός που μας διαφώτισε πλήρως πράγμα που δεν κάνανε οι άλλοι γιατροί. Με το που γυρίσαμε από το γιατρό εκείνο το απόγευμα πήγαμε όπως ήμασταν στον τάφο του Αϊ Γιώργη στο παρεκκλήσι του  Μητροπολιτικού Ναού των Ιωαννίνων! Εκεί προσευχηθήκαμε κι οι δυο μας τόσο έντονα που λίγες φορές το κάναμε στη ζωή μας… Κλαίγαμε, κλαίγαμε φανερά χωρίς να μας νοιάζει αν θα μας δούνε… κλαίγαμε και παρακαλάγαμε τον Θεό και τον Άγιο Γεώργιο να κάνουν κάτι… Σε μια στιγμή που είχα μείνει μόνη μου στο παρεκκλήσι και ο άντρας μου (Ανδρέας) είχε βγει έξω, έπεσα πάνω στον τάφο του Αϊ Γιώργη μου και του ¨φώναζα¨ για βοήθεια. Εκείνη, λοιπόν, την ώρα που έδειχνε ότι δεν υπάρχει καμία απάντηση, άκουσα πολύ καθαρά ένα κρότο από το σημείο που είναι το εξομολογητήριο, σαν κάποιος να έριξε κάτι κάτω. Βέβαια, δεν ήταν κανένας σε εκείνο το σημείο αλλά και γενικά στο παρεκκλήσι εκείνη την ώρα. Μάλιστα πήγα να δω και δεν υπήρχε τίποτα και κανείς…! Πίστεψα, λοιπόν, ότι ο Άγιος με πληροφόρησε με αυτόν τον τρόπο ότι όλα θα πάνε καλά! Μετά τον τάφο του Αγίου, που φύγαμε κλαίγοντας και με ανάμεικτα συναισθήματα, πήγαμε σε γνωστό μας γυναικείο μοναστήρι (Καστρίτσα) και μιλώντας με τις αδερφές ηρεμήσαμε αρκετά! Συμβουλευθήκαμε τον πνευματικό μας και άλλους ιερείς και με την ευλογία τους πήραμε την απόφαση.
Στις 5 Οκτωβρίου μπήκα στο νοσοκομείο, στη μαιευτική κλινική για να γίνει η αποβολή. Μου έγιναν οι απαραίτητες εξετάσεις και την ίδια μέρα το απόγευμα με επισκέφθηκε και γνωστός μας ιερέας, που έστειλαν οι αδελφές από το μοναστήρι της Καστρίτσας, να με εξομολογήσει και να με κοινωνήσει μιας και οι επεμβάσεις από εδώ και πέρα θα ήταν επικίνδυνες για την υγεία μου.
Την επόμενη μέρα 6 Οκτωβρίου με πήγαν στην γυναικολογική κλινική και την ίδια μέρα μου έβαλαν φάρμακο ενδοκολπικά, ούτως ώστε να αποβάλλω. Θα χρειαζόταν όμως πολλές ώρες (ίσως και 24 ώρα) για να γίνει αυτό απ΄ ότι μου είπε ο γιατρός μου. Με συμβούλεψε να χαλαρώσω και να ηρεμήσω. Όμως εγώ ήμουν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση με πολύ μεγάλη αγωνία και με πόνους φυσικά ισχυρούς στο χέρι μου. Δεν έπρεπε να περάσουν πολλές ώρες, γιατί η κατάσταση με τον όγκο στο λαιμό χειροτέρευε….Κατά της 9 το βραδάκι εκεί που περπάταγα με τη μητέρα μου στο διάδρομο του νοσοκομείου ξαφνικά κατάλαβα κάτι δυνατό να συμβαίνει μέσα μου και με ορμή έσπασαν τα νερά…φοβήθηκα τόσο και ξαφνιάστηκα που φώναξα και ήρθαν οι νοσηλεύτριες και με καθησύχασαν. Μου είπαν ότι δεν είναι τίποτα και να μην φοβάμαι. Στη συνέχεια, άρχισα να βλέπω και αίμα και κατάλαβα ότι ο Θεός με λυπήθηκε και η ώρα του χειρουργείου έφτανε πολύ σύντομα. Πήρα τηλέφωνο τον σύζυγό μου (ο οποίος γύρναγε από κάποιο ταξίδι) και του έλεγα ότι με προλαβαίνει δε με προλαβαίνει για το χειρουργείο…Στο μεταξύ μου είπαν κάποιες γυναίκες (προφανώς ειδικευόμενες) γυναικολόγοι να πάω να με δουν για να ενημερώσουν τους γιατρούς. Πάνε να με εξετάσουν και να δουν την κατάσταση του τραχήλου και πονούσα αβάσταχτα, μέχρι που έκλαιγα από τον πόνο και τον φόβο ταυτόχρονα…Με τα πολλά κατάφεραν και είδαν ότι η κατάστασή μου ήταν για χειρουργείο… ενημέρωσαν αμέσως το γιατρό μου τον κ. Στέφο και μου είπαν να ετοιμαστώ για να μπω χειρουργείο και μου δώσανε να φορέσω μια ειδική πράσινη μπλούζα.
Πήγαμε μέχρι την είσοδο του χειρουργείου μαζί με τους δικούς μου (Τον Ανδρέα και τη μητέρα μου), τους χαιρέτησα κι εκείνοι το ίδιο και μπήκαμε σε ένα μακρύ διάδρομο, που μου άλλαξε κρεβάτι ο τραυματιοφορέας και με οδήγησε στο χειρουργικό θάλαμο. Εκεί με βάλανε στο χειρουργικό τραπέζι και σαν χαμένη κοίταζα γύρω τους ειδικευόμενους γιατρούς και τους νοσοκόμους…Σκέφτηκα να κάνω για μια ακόμη φορά την προσευχή μου και να ζητήσω μόνο να ζήσω… η περίπτωσή μου ήταν πολύ δύσκολη. Μπορούσε ανά πάσα στιγμή να γίνει κάτι και να έσπαγε ο μεγάλος όγκος που είχα στο λαιμό και να πέθαινα από εσωτερική αιμορραγία. Σε λίγο ήρθε κι ο γιατρός μου. Μόλις τον είδα βούρκωσα, τον έπιασα απ΄ το χέρι λες και ζητούσα κάποια βοήθεια κι από εκείνον, λες και του έλεγα κάντε ότι περνάει απ΄ το χέρι σας… Σε λιγάκι είδα και τον άλλο γιατρό μου (κ. Παπαδόπουλο – αναισθησιολόγο) και τι χαρά έκανα που δεν λέγεται με λόγια. Τώρα ήξερα ότι οι γιατροί μου ήταν κοντά μου και θα έκαναν τα πάντα ανθρωπίνως για να ζήσω. Ρώτησα τον γυναικολόγο μου αν πειράζει να έχω στο χέρι ένα κομποσχοινάκι από το Άγιον Όρος και μου είπε όχι κανένα πρόβλημα, να το φοράς! Τον ευχαρίστησα και ενώ με συνέδεαν με τα μηχανήματα έκανα μυστικά την προσευχή μου και είπα στον Κύριό μας Ιησού Χριστό να με αφήσει να ζήσω κάποιον καιρό ακόμη όχι μόνο για μένα, που είχα και έχω πολλές αμαρτίες, αλλά και για τους δικούς μου ανθρώπους. Αυτοί αν με χάνανε οι μεν γονείς μου θα με ακολουθούσαν στον τάφο, ο σύζυγός μου δε, αν δεν χανόταν σίγουρα θα κατέληγε στο ψυχιατρείο. Αφού, λοιπόν έκανα την προσευχή μου, οι γιατροί ήδη είχαν ξεκινήσει να με ετοιμάζουν για την επέμβαση. Μου έβαλε μια μάσκα με οξυγόνο ο αναισθησιολόγος και μάλιστα χαριεντιζόμενος μου λέει αυτό είναι αέρας απ΄ το Μέτσοβο για να μη φοβάμαι, γιατί άκουγα κι εγώ η ίδια την καρδιά μου στα μηχανήματα και πήγαινε πάρα πολύ γρήγορα. Η αλήθεια ήταν ότι φοβόμουν πάρα πολύ! Μετά από λίγο ρώτησε ο αναισθησιολόγος τον γυναικολόγο αν είμαστε έτοιμοι να μου βάλει φάρμακο να υπνωθώ και εκείνος απαντά ναι. Κι έτσι ξεκινήσαμε… Μου έβαλε φάρμακο και το κατάλαβα, γιατί είχε μια άσχημη οσμή. Από κει και μετά δεν κατάλαβα τίποτα. Μόνο κατάλαβα όταν ξύπνησα ότι κατά πρώτον είμαι ζωντανή και όλα πήγαν καλά και κατά δεύτερον ότι πονάω χαμηλά. Σε λίγο ήρθε ο γιατρός μου και με χαμόγελο μου λέει ότι το παιδί ήταν άρρωστο και ούτως ή άλλως θα έπεφτε και μόνο του μετά από καμιά βδομάδα, αλλά εμείς φυσικά δεν είχαμε τόσο χρόνο στη διάθεσή μας. Με πήγαν, λοιπόν, στο δωμάτιό μου και συνάντησα πάλι τους δικούς μου. Όλο το βράδυ το πέρασα ξαπλωμένη σ’ ένα κρεβάτι και με έντονους πόνους λόγω της επέμβασης. Την επόμενη ημέρα ήρθε και με είδε ο γιατρός μου, μου έκανε τα απαραίτητα και μου επέτρεψε να σηκωθώ και να πάω στο μπάνιο. Το χέρι μου πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και δεν μπορούσα πλέον σχεδόν να το κινήσω.
Την επόμενη ημέρα βγήκα από το νοσοκομείο και πήγαμε στο σπίτι. Στο θέμα το γυναικολογικό όλα ήταν εντάξει, αλλά η κατάσταση του λαιμού και του όγκου χειροτέρευε, καθώς και οι πόνοι γινόταν φριχτοί και αβάσταχτοι. Το επόμενο βράδυ ήταν από τα χειρότερα της ζωής μου. Ο όγκος μεγάλωνε με ταχύτατους ρυθμούς μέσα μου με αποτέλεσμα να πιάνει συνεχώς περισσότερα αγγεία και νεύρα από τον αυχένα, τον θώρακα και το δεξί μου χέρι. Την ημέρα δεν άντεχα και το βράδυ ούρλιαζα σαν το σκυλί απ΄ τους πόνους… Μας άκουγε όλο το τετράγωνο… υποφέραμε όλοι… ήταν πολύ σκληρό. Δεν μπορούσα ούτε να φάω πλέον και τελευταία μου είχε δημιουργήσει κι άλλο πρόβλημα. Μούδιαζε το κάτω χείλος μου και το σαγόνι ανά μία ώρα περίπου. Ήταν πραγματικό βασανιστήριο! Καταλάβαινα ότι αυτό δεν θα ήταν εύκολο να αντιμετωπιστεί… αχ πόσο φοβόμουν τότε! Έκανα συνέχεια προσευχή και ειδικά στην Παναγία μας! Φώναζα στην Μάνα μας για βοήθεια! Φώναζα, ούρλιαζα απ΄ τους πόνους συνέχεια! Παρακάλαγα να με αφήσουν αυτοί οι πόνοι έστω και για πέντε λεπτά. Αχ Θεέ μου! Μόνο ο Κύριος μου έδινε δύναμη να αντέξω τότε! Σάββατο βράδυ οι πόνοι γινόταν όλο και πιο αφόρητοι, δεν μπορούσα πλέον να τους αντέξω και ούτε φάρμακα, ούτε παυσίπονα δεν μπορούσαν να μου κάνουν τίποτα. Οπότε τρέξαμε στο εφημερεύων νοσοκομείο ‘‘Χατζηκώστα’’ μαζί με την μητέρα μου και το σύζυγό μου. Στη διαδρομή ούρλιαζα από τον πόνο και κρατούσα το χέρι μου χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα. Όταν φθάσαμε στο νοσοκομείο ζητήσαμε επειγόντως μια παυσίπονη ένεση και κάποιον ιατρό να με δει. Ήρθε ένας ιατρός, μου έκανε παυσίπονη και ηρέμησα για κανένα δίωρο χωρίς βέβαια να περάσει τελείως ο πόνος. Μετά όμως ξεκίνησε πάλι να με παιδεύει και να φουντώνει. Χρειαζόμουν πάλι ένεση, πράγμα που δυσκόλεψε τους ιατρούς, γιατί έπρεπε να γίνεται κάθε έξι ώρες. Μου έκαναν κι άλλη ένεση τελικά και ηρέμησα λίγο. Εκείνο το βράδυ ήταν από τα χειρότερά μου… δεν κοιμήθηκα καθόλου, ούτε βέβαια ο Ανδρέας και η μητέρα μου. πόναγα, πόναγα υπερβολικά… τι θα γινόταν δεν γνώριζα. Αυτό που ήξερα ήταν ότι πόναγα και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Μόνο στο Θεό ήλπιζα να με βοηθήσει. Όταν χάραξε και ήταν μέρα πλέον πήγαμε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων.
Εκεί μας είπαν να πάμε στα επείγοντα και να με δουν οι γιατροί εκεί. Ήταν ημέρα Κυριακή και στα επείγοντα γινόταν χαμός. Περιμέναμε ώρες... κι έρχονταν συνέχεια γιατροί και άλλοι γιατροί και με έβλεπαν. Έβλεπαν το λαιμό και το χέρι μου και δεν ήξεραν τι ήταν και πως αντιμετωπίζεται. Με τρυπούσαν συνέχεια για να μου κάνουν εξετάσεις και για να μου βάλουν φλεβοκαθετήρες που χρειαζόταν για να κάνω αξονική και για να γίνει ταυτόχρονα και εισαγωγή στο νοσοκομείο. Δεν ήξεραν βέβαια οι γιατροί σε ποια κλινική να με βάλουν. Ενημέρωσαν και το γυναικολόγο μου και τελικά αποφάσισαν να με πάνε στην χειρουργική. Με πήγαν με καροτσάκι, αν και μπορούσα να περπατήσω άνετα. Ο θάλαμος που βρέθηκα είχε άλλους 5 ασθενείς και με μένα 6. Πέρασε η Κυριακή και η Δευτέρα με φοβερούς πόνους. Την Τρίτη ήρθαν οι γιατροί και με είδαν. Η κατάστασή μου χειροτέρευε… οι γιατροί ενημέρωναν τους δικούς μου και τους έλεγαν ότι δεν έχει ΚΑΜΙΑ πιθανότητα να ζήσει «κρίμα και είναι νέα κοπέλα», βέβαια, κανείς δεν μου το έλεγε. Δεν χρειαζόταν όμως και μεγάλη φιλοσοφία, η υγεία μου ήταν χειρότερα από ποτέ. Ξεκίνησαν λοιπόν οι εξετάσεις και οι εξετάσεις των εξετάσεων, που όμως δεν οδηγούσαν πουθενά. Δίπλα σε μας είχε τον άντρα της μία κυρία που για μένα έγινε ένας δεύτερος Σίμωνας Κυριναίος! Ήταν η κυρία Χρυσούλα, η οποία μου στάθηκε πάρα πολύ και με βοήθησε πάρα πολύ με τις προσευχές της! Γνωριστήκαμε γιατί καταγόταν κι εκείνη απ΄ το Αιτωλικό, όπως και ο Ανδρέας. Όταν, λοιπόν, βρισκόταν στο διάδρομο ο αδερφός του Ανδρέα τη γνώρισε και της είπε για μένα. Έτσι ήρθε να με δει και από τότε την έχω στην καρδιά μου! Ερχόταν δύο και τρεις φορές τη μέρα να με δει και να μάθει για την εξέλιξη της υγείας μου. Την ευχαριστώ πραγματικά για όλα!!!
Επειδή, λοιπόν, δεν βρίσκανε τι έχω για να το καταπολεμήσουμε μου έκαναν μια μέρα κυτταρολογική εξέταση στο λαιμό με σύριγγα. Τραβήξανε την πρώτη φορά αλλά μαζί με το υγρό βγήκε και αίμα. Τη δεύτερη φορά πετάχτηκε κατ΄ ευθείαν αίμα και το κλείσανε αμέσως φοβούμενοι την ατάσχετη αιμορραγία. Υπήρχαν πολλοί φόβοι τότε, από το να κλείσει τελείως η τραχεία μου και να μην μπορώ να πάρω ανάσα και να πνιγώ, μέχρι και να σπάσει όλος ο όγκος εσωτερικά και να πεθάνω από εσωτερική αιμορραγία. Εγώ βέβαια λόγο του τεράστιου πόνου στο χέρι δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτε άλλο. Η κυρία Χρυσούλα έκανε πολλές και συνεχείς προσευχές για μένα. Και όσους μοναχούς ήξερε τους έπαιρνε τηλέφωνο και τους έλεγε για μένα, ούτως ώστε να προσευχηθούν κι εκείνοι. Από αυτή βέβαια τη μικρή βιοψία που μου κάνανε δεν έβγαλαν κανένα συμπέρασμα οι γιατροί για το τι ακριβώς είναι αυτό που έχω, οπότε την επόμενη μέρα με πήραν το πρωί για το άλλο νοσοκομείο, λόγω έλλειψης ιατρικού υλικού. Έπρεπε να βγάλω αξονική και θα έβλεπαν τι θα γινόταν. Πράγματι πήγα μαζί με τη μητέρα μου και έναν συνοδό γιατρό με ασθενοφόρο (κινητή μονάδα) στο νοσοκομείο «Χατζηκώστα» για την αξονική. Εκεί με περάσανε αμέσως ως υπέρ επείγον περιστατικό και έκανα την εξέταση. Είχα επίσης ένα μεγάλο άγχος με την εξέταση μην με πειράξει το φάρμακο, γιατί δεν είχα ξανακάνει. Όμως δόξα τω Θεώ όλα πήγαν πολύ καλά! Μετά από καμιά ώρα πήγε ο Ανδρέας και πήρε τα αποτελέσματα. Έδειξε βέβαια ότι πρόκειται για καρκίνο και μάλιστα πολύ επιθετικής μορφής, αλλά δεν μπορούσε να δείξει για τι είδους καρκίνο επρόκειτο. Απ΄ ότι έμαθα κατόπιν υπάρχουν τριών ειδών όγκοι, τα καρκινώματα, τα λεμφώματα και τα λιπώματα.Όπως φάνηκε στο τέλος εγώ είχα λέμφωμα non hodgkin.Έτσι, λοιπόν, οι γιατροί δεν μπορούσαν να δουν από την αξονική ποιο από τα τρία είδη είχα. Έτσι έπρεπε αναπόφευκτα να προβούμε σε κανονική βιοψία. Αυτό βέβαια ήταν πολύ επικίνδυνο για μένα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.
Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε καθόλου κι έτσι οι γιατροί στη χειρουργική μου το ανακοίνωσαν το ίδιο βράδυ. Εμένα, βέβαια, με έπιασε πανικός και φοβία μεγάλη για την επέμβαση αυτή, γιατί γνώριζα την επικινδυνότητα της κατάστασης και δεν ήθελα να γίνει έτσι γρήγορα, χωρίς καμία ψυχολογική και πνευματική προετοιμασία. Βέβαια, ήρθε ο ίδιος ο γιατρός που θα με χειρουργούσε και μου είπε, ότι είναι για το καλό μου και ότι δε γίνεται να περιμένουμε καθόλου. Αυτό βέβαια το καταλάβαινα κι εγώ απλά φοβόμουνα πάρα πολύ και ήθελα να κερδίσω με κάθε τρόπο χρόνο, μα δε γινόταν. Έπρεπε να γίνει η επέμβαση εκείνη τη νύχτα. Πήρα, λοιπόν, την απόφαση και είπα το ναι, και επειδή δεν μπορούσα να γράψω, γιατί το χέρι μου ήταν πλέον εντελώς νεκρό και πρησμένο, υπέγραψε για μένα ο Ανδρέας. Χαιρέτησα, λοιπόν, τους δικούς μου και μπήκαμε στο χειρουργείο. Με μεγάλο φόβο και αγωνία για το αν θα έβγαινα ζωντανή, αρχίσανε να μου βάζουνε φάρμακα για να πέσω σε μέθη και να μην καταλαβαίνω. Προσευχόμουνα όσο μπορούσα πριν κοιμηθώ και ήλπιζα στο Θεό! Όταν ξύπνησα, αν και χαμένη δεν πολύ καταλάβαινα, είδα ένα πράσινο σεντόνι στο πρόσωπό μου και στο λαιμό καταλάβαινα τσιμπήματα και τον αναισθησιολόγο να μου βάζει φάρμακα. Εκείνη τη βραδιά, κατά τη διάρκεια της βιοψίας μου κάνανε 6 ενέσεις μορφίνης για να μην πονάω. Ο λαιμός δεν με πονούσε, αλλά με πονούσε πολύ το χέρι μου, υπερβολικά θα έλεγα. Δεν μπορούσα λοιπόν να αντέξω και φώναζα. Ο γιατρός με ρωτούσε συνέχεια αν με πονάει ο λαιμός και εγώ έλεγα όχι το χέρι μου! Ρώταγα συνέχεια, αν τελειώνουμε και μου λέγανε ότι σε λίγο τελειώνουμε. Μετά με πήγαν στο θάλαμο ανανήψεως και εκεί με κρατήσανε αρκετή ώρα για να συνέλθω. Μου βάλανε και μάσκα οξυγόνου, γιατί είχα από το πρωί ξεκινήσει συριγμό μεγάλο, επειδή η τραχεία έκλεινε και η ανάσα δυσκολευόταν πάρα πολύ. Στην ανάνηψη ηρέμησα και δόξαζα τω Θεώ που όλα πήγαν καλά! Εκεί, λοιπόν, με πρόσεχε μια γιατρός και με ρώτησε αν θέλω να φωνάξει κανέναν από τους δικούς μου και της έγνεψα καταφατικά. Είπε στον Ανδρέα να έρθει μέσα, όπως και ήρθε και μάλιστα τον είδα πολύ χαρούμενο. Όλα είχαν πάει καλά μέχρι εκείνη τη στιγμή και επαληθεύτηκαν οι λόγοι του, στο ότι όλα θα πάνε καλά, να μην φοβάμαι.
Με μεταφέρανε στο δωμάτιο και εκεί προσπαθούσα να συνέλθω από τα ναρκωτικά που μου βάλανε. Το βράδυ εκείνο δεν κοιμήθηκα καθόλου. Ήταν το χειρότερο βράδυ της ζωής μου. Ήταν το βράδυ που ήρθα αντιμέτωπη με το θάνατο. Ο όγκος στο λαιμό αναπτύχθηκε κι άλλο και έκλεισε σχεδόν τελείως την τραχεία μου και δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Μου βάλανε στο τέρμα το οξυγόνο και πάλι με μεγάλη δυσκολία έπαιρνα ανάσα. Στεκόμουν καθιστή στο κρεβάτι και γερμένη προς τα μπρος και μόνο έτσι κάπως ζούσα. Όταν ξάπλωνα προς τα πίσω δεν ανάσαινα καθόλου. Όλοι προσευχόταν εκείνη τη βραδιά περισσότερο για μένα. Ο Ανδρέας ξενύχτησε κοντά μου, όπως και η μητέρα μου. Ρωτούσα τον Ανδρέα γιατί είμαι έτσι και μου έλεγε ότι είμαι αγχωμένη από το χειρουργείο και ότι αν ηρεμήσω θα αναπνέω καλύτερα. Το πίστεψα αυτό και προσπαθούσα να είμαι όσο πιο ήρεμη γινόταν, αλλά καμία αλλαγή μάλλον χειρότερα θα έλεγα γινόταν τα πράγματα όσο περνούσαν οι ώρες. Πραγματικά φοβόμουνα πάρα πολύ και το έδειχνα. Έβλεπα το θάνατο να πλησιάζει, ήξερα ότι τώρα τα πράγματα φτάνουν στο τέλος τους. Κοβόταν η ανάσα μου, δεν μπορούσα να μιλήσω… τίποτα δεν με έσωζε, μόνο ο Θεός! Ο Ανδρέας μου έδινε κουράγιο και μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά! Το πρωΐ που πέρασαν οι γιατροί να με δουν δεν μπορούσα να μιλήσω και ήμουν εξαντλημένη. Με δυσκολία τους μίλησα και αμέσως μου κάνανε ένεση κορτιζόνης και με αυτή κάπως συνήλθα και ηρέμησα λιγάκι. Με μεταφέρανε στην ογκολογική κλινική του νοσοκομείου και μου βάλανε την πρώτη χημειοθεραπεία, χωρίς να έχει βγει η βιοψία και χωρίς να γνωρίζουν τι είδος καρκίνο έχω. Απ΄ ότι έμαθα αργότερα, ακόμη και στο Memorial, το καλύτερο νοσοκομείο στην Αμερική πήραν και ζήτησαν οι γιατροί συμβουλές για τι έπρεπε να κάνουν στην περίπτωσή μου. Ήταν επείγουσα ανάγκη να κάνουν κάτι γιατί πέθαινα. Έπρεπε να μου βάλουν το φάρμακο, το οποίο ήταν ένα γενικό μίγμα φαρμάκων κατά προσέγγιση, ώστε να περιλαμβάνει η θεραπεία όσο γίνεται πιο πολλές μορφές καρκίνου και χωρίς να γνωρίζουν, αν τελικά θα έκανε κάτι. Έπρεπε όμως κάτι να γίνει άμεσα, αφού δεν υπήρχε άλλη επιλογή.
Άρχισα να αισθάνομαι πολύ καλύτερα και την επόμενη μέρα που με επισκέφθηκαν οι γιατροί μείνανε με ανοιχτό το στόμα. Με ακουμπούσαν στο λαιμό εκεί που είχε γίνει η βιοψία και γενικά σε όλο το δεξί μέρος που είχα το πρόβλημα και δεν υπήρχε πια κανένα πρήξιμο. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως μέσα σε μία μέρα έφυγε όλος αυτός ο όγκος που κόντεψε να με σκοτώσει. Στο χέρι μου εξακολουθούσα να πονάω πάρα πολύ, αλλά με συχνές ενέσεις παυσίπονες που μου κάνανε ηρεμούσα κάπως. Το μεγάλο θαύμα είχε γίνει! Είχα σωθεί από αυτό το τέρας που λέγεται καρκίνος. Ήμουν, βέβαια, σε αθλία κατάσταση σωματικός, με πρησμένα και τα δύο μου χέρια και πολύ καταβεβλημένη. Το ένα χέρι, το δεξί ήταν πρησμένο λόγω της νόσου που είχε πιάσει όλα τα νεύρα και το άλλο, το αριστερό ήταν κι αυτό πολύ πρησμένο από τις ενέσεις που συνέχεια μου κάνανε και τις πεταλούδες και τους φλεβοκαθετήρες που μου βάζανε και μου βγάζανε συνέχεια. Το δεξί μου χέρι ήταν εντελώς άχρηστο εκείνη την περίοδο. Εκτός από το πρήξιμο δεν μπορούσα πλέον να το κινήσω καθόλου. Ήταν ανάπηρο πλέον. Αυτό που φοβόμουνα όταν με πονούσε υπερβολικά στο σπίτι και ούρλιαζα το είχα πάθει. Φώναζα τότε «το χάνω το χέρι μου, το χάνω…» κι έτσι τελικά είχε γίνει. Επειδή, το χέρι μου το αριστερό δεχόταν όλα τα τρυπήματα κάποια στιγμή δεν γινόταν να βρουν άλλες φλέβες (οι περισσότερες ήταν καταμαυρισμένες), οπότε έπρεπε να μπω πάλι χειρουργείο για να μου βάλουν καθετήρα σε μηριαία φλέβα. Έτσι, λοιπόν, ξαναμπήκα χειρουργείο και με απλή τοπική αναισθησία μου τοποθετήσανε το φλεβοκαθετήρα στο δεξί μου μηρό. Από κει περνάγανε όλες τις θεραπείες όσο ήμουν στο νοσοκομείο και από κει μου παίρνανε και αίμα όταν χρειαζόταν. Μία φορά που ο αιματοκρίτης μου είχε πέσει κάτω από 30 μου τον ενισχύσανε βάζοντάς μου αίμα. Και αυτή η διαδικασία (μετάγγιση αίματος) έγινε από τη μηριαία φλέβα. Περιττό, βέβαια, είναι να πω ότι όλες αυτές οι διαδικασίες για μένα ήταν πολύ ψυχοφθόρες. Ο Θεός όμως μου έδωσε τη δύναμη να τα αντέξω όλα αυτά τότε! Με το χέρι μου σε αυτή την κατάσταση δεν μπορούσα να πάω μόνη μου ούτε τουαλέτα. Από την επέμβαση του παιδιού χρειάστηκε να μου βάλουν για μια βραδιά καθετήρα, γιατί δεν έπρεπε καθόλου να σηκωθώ και να πάω στην τουαλέτα. Αυτό, λοιπόν, μου δημιούργησε μια ακράτεια για ένα διάστημα πράγμα που μας δυσκόλεψε τη ζωή. Τα έκανα πάνω μου κυριολεκτικά στην αρχή. Ευτυχώς, σε όλα αυτά είχα πολλούς ανθρώπους βοηθούς. Μου κουβαλούσαν το χέρι και με βοηθούσαν μαζί με τον άντρα μου ή τη μητέρα μου να κάνω τις σωματικές μου ανάγκες. Σιγά σιγά μου είπαν να αρχίσω να περπατάω. Να κάνω μερικές βόλτες πάνω κάτω στο διάδρομο του νοσοκομείου. Είχα το χέρι βέβαια, αλλά ευτυχώς, όπως είπα, είχα βοηθούς που ήταν δίπλα μου και έτσι σιγά σιγά περπατούσα στο διάδρομο.
Οι πόνοι στο χέρι ήταν ακόμη αβάσταχτοι, οπότε κάθε μέρα μου κάνανε ενέσεις πολύ δυνατές για να ηρεμώ και να περνάει λίγο ο πόνος. Μου δίνανε και πολλά χάπια, τα οποία δεν ήξερα τι ήταν, αλλά θυμάμαι ότι κάνα δυο με χτύπησαν στο στομάχι. Τόσο δυνατά φαίνεται ότι ήταν! Έτρωγα τα φαγητά που φέρνανε, και μάλιστα τα έτρωγα με βουλιμία, γιατί με είχαν αφήσει πολλές μέρες εντελώς νηστική για τις επεμβάσεις. Τα φαγητά ήταν σούπες και εντελώς άνοστα και με ελάχιστο λάδι, αλλά εμένα μου φαινόταν σαν μεζέδες απ΄ την πείνα. Τον καιρό που ήμουν σε αυτή την κατάσταση ήρθαν πολλοί άνθρωποι και με επισκέφθηκαν. Ακόμη και άνθρωποι που δεν περίμενα… Να τους έχει ο Θεός πάντοτε καλά! Τους ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου!!! Μέρα με τη μέρα γινόμουν όλο και καλύτερα! Την ημέρα της εορτής του Αγίου Δημητρίου και ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Γεωργίου  του Νεομάρτυρα από τα Γιάννενα (26 Οκτωβρίου 2010) πήρα εξιτήριο και βγήκα από το νοσοκομείο. Αυτή τη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ!
Εκείνη τη μέρα ήρθε κι η φίλη μου η Ελπίδα από την Αθήνα για να βοηθήσει λίγο κι αυτή στο σπίτι. Στο σπίτι οι πόνοι στο χέρι συνεχίζονταν ακάθεκτοι. Δεν με πιάνανε τα απλά και έτσι χρειαζόμουνα και ναρκωτικά φάρμακα. Ήμουν ακόμη σε πολύ άσχημη κατάσταση με τρομερούς πόνους. Από την κλινική μου χορήγησαν τα πιο βαριά για τον πόνο φάρμακα (Durogesic αυτοκόλλητα). Έτσι είχα ήδη ένα αυτοκόλλητο πάνω μου και το άλλαζα κάθε τρεις μέρες. Αλλά χρειαζόμουν κι άλλα, γιατί ο πόνος εξακολουθούσε να με ταλαιπωρεί. Πήγε, λοιπόν, ο Ανδρέας πάλι στην κλινική και ρώτησε κάποιον ογκολόγο και του είπε, αφού έχει ήδη ένα ας προσθέσει και ένα δεύτερο. Αυτό και έκανα. Όμως, στο ίντερνετ ο Ανδρέας έμαθε για το ιατρείο πόνου. Υπήρχε και στο Π.Ν.Ι με διευθυντή τον κ. Παπαδόπουλο καθηγητή αναισθησιολογίας. Ο συγκεκριμένος καθηγητής ήταν και στο χειρουργείο μου για το παιδί, οπότε τον γνωρίζαμε. Πήγαμε, λοιπόν, μια μέρα στο ιατρείο του και με εξέτασε. Μου έδωσε θεραπεία για τους πόνους με πολύ ισχυρά ναρκωτικά φάρμακα, όπως και τα αυτοκόλλητα, που ήδη έβαζα. Πρόσθεσα, λοιπόν, κάτι γλειφιτζούρια (Actiq), τα οποία ήταν σαν κανονικά γλειφιτζούρια, μόνο που αυτά ήταν οπιούχα, και βοηθούσαν πολύ στην ανακούφιση από τους ισχυρούς νευροπαθητικούς πόνους. Επίσης, έπαιρνα σε χάπια τα Lyrica, που ήταν κι αυτά φάρμακα πρώτης γραμμής για το νευροπαθητικό πόνο. Ακόμη, έπρεπε να παίρνω και κάποια αντικαταθλιπτικά φάρμακα (Efexor), τα οποία βοήθησαν αρκετά στην ψυχολογία μου, γιατί κατά τη διάρκεια των χημειοθεραπειών έμενα σπίτι και δεν έβγαινα καθόλου παρά μόνο για τις θεραπείες. Βέβαια, καλυτέρευα μέρα με τη μέρα, οπότε και η ψυχολογία μου ανέβαινε… αν και δε μπορώ να πω ότι ήταν και καθόλου χαμηλή! Δόξα τω Θεώ που μου έδωσε μεγάλη ψυχική αντοχή σε όλα αυτά! Όταν πια δεν πόναγα τόσο δυνατά και οι χημειοθεραπείες λειτουργούσαν κανονικά και γινόμουν καλά πήγα ξανά στο ιατρείο πόνου και ο γιατρός μου σταμάτησε τα γλειφιτζούρια και βγάλαμε και τα αυτοκόλλητα. Αντί αυτών των ναρκωτικών έγραψε να παίρνω για το δυνατό πόνο τις παυσίπονες σταγόνες (Tramal). Περνώντας, όμως, ο καιρός και οι χημειοθεραπείες, ο πόνος γινόταν και πιο ομαλός και μόλις ήταν ανεκτός πια σταματήσαμε και τις σταγόνες. Πλέον για τον πόνο έπαιρνα μόνο τα χάπια (Lyrica) και τα αντικαταθλιπτικά (Efexor) και τα έπαιρνα μέχρι και που τελειώσανε και οι χημειοθεραπείες και άρχισα να βγαίνω έξω από το σπίτι και να ζω όπως και πριν πάθω αυτά που έπαθα. Βέβαια, όλα αυτά που έπαιρνα ήταν πολύ ισχυρά φάρμακα και η διακοπή τους έγινε σιγά σιγά και όπως ακριβώς μου έλεγε ο γιατρός. Αυτά δεν κόβονται απότομα. Στην αρχή υπέφερά πολύ ακόμη και στο σπίτι όταν επιστρέψαμε, στην πορεία όμως καλυτερεύοντας η υγεία μου υποχωρήσανε και οι πόνοι.
Τώρα που τα γράφω όλα αυτά είμαι εντελώς καλά με τη ΜΕΓΑΛΗ ΒΟΗΘΕΙΑ του ΘΕΟΥ, της ΠΑΝΑΓΙΑΣ μητέρας μας και όλων των ΑΓΙΩΝ! Ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ όλους τους ανθρώπους που με βοηθήσανε με οποιονδήποτε τρόπο όλο αυτό το διάστημα που υπέφερα! Τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για τις προσευχές τους για μένα! Ευχαριστώ όμως ιδιαιτέρως τον άντρα μου Ανδρέα που στάθηκε δίπλα μου και με ενίσχυε πολύ ψυχολογικά, τους γονείς μου, που φροντίζανε τα πάντα σε θέματα νοσηλείας μου και όλα τα υπόλοιπα στο σπίτι και φυσικά για τις προσευχές τους.
Θα πρέπει, όμως, να αναφέρω και κάποια περιστατικά που με συγκλόνισαν και πραγματικά ήταν μηνύματα απ΄ τον ουρανό! Όταν βρισκόμουν στο νοσοκομείο η κα. Χρυσούλα πήγε στο ναό του Αγίου Γεωργίου στην Πλατεία Πάργης στο κέντρο των Ιωαννίνων. Εκεί φυλάσσονται και τα Άγια Λείψανα του Αγίου Γεωργίου, που θαυματουργούν καθημερινά σε όσους τα προσκυνούν με πίστη βαθιά! Πήγε, λοιπόν, ένα μεσημέρι και η εκκλησία ήταν άδεια… Όταν βρέθηκε στο τέμπλο του ναού και μπροστά στην εικόνα του Αϊ Γιώργη προσευχήθηκε με πίστη και για μένα που βρισκόμουν στο νοσοκομείο και έκλεισε τα μάτια της παρασυρόμενη από την ένθερμη καρδιακή προσευχή και σε κάποια στιγμή βλέπει μπροστά της τον Άγιο να με έχει στην αγκαλιά του! Θαύμασε και συγκινήθηκε βαθύτατα η κα. Χρυσούλα, αλλά και χάρηκε για μένα, που κατάλαβε ότι θα γίνω καλά και ότι ο Άγιος Γεώργιος ο προστάτης μου με έχει στις αγκάλες του! Αυτό μου το διηγήθηκε αργότερα όταν ήρθε στο νοσοκομείο να με δει.
Ένα άλλο θαυμαστό γεγονός μας διηγήθηκε η κουμπάρα μας. Το καλοκαίρι του 2010 πήγε για προσκύνημα στη Μυτιλήνη στον Άγιο Ταξιάρχη Μανταμάδων! Όταν μπήκε και προσκύνησε τον Αρχάγγελο είδε να είναι πρησμένη όλη η μία πλευρά του προσώπου του…! Αφού, όταν μίλησε με άλλους προσκυνητές έξω από το ναό της είπαν με θαυμασμό για το ξίφος του Ταξιάρχη. Αλλά εκείνη δεν είχε δει κανένα ξίφος, μόνο το πρήξιμο… και ξαναμπήκε να προσκυνήσει και είδε πάλι το ίδιο πράγμα!  Δεν φαντάστηκε, βέβαια, ότι ήταν ένα σημάδι για μένα, που θα πρηζόμουν από τη μία πλευρά και μάλιστα θα κινδύνευε και η ζωή μου!
Το τρίτο θαυμαστό γεγονός το πληροφορήθηκα την τελευταία μέρα μου στο νοσοκομείο. Όταν ετοιμαζόμουνα να φύγω και φτιάχνανε το εξιτήριο οι γονείς μου, πήρα την καλύτερή μου φίλη, την Ελπίδα, που ήρθε από την Αθήνα για να βοηθήσει κι αυτή στον αγώνα μου, και κρατώντας μου το πονεμένο μου χέρι πηγαίναμε βόλτες στο διάδρομο της ογκολογικής του νοσοκομείου. Μαζί μας ήταν και ο Ανδρέας. Κάποια στιγμή βλέπω μία κυρία να έρχεται προς σε μας με ένα μεγάλο χαμόγελο και μεγάλη χαρά και με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει  ¨κορίτσι μου, μην ανησυχείς καθόλου και για τίποτα, θα γίνεις καλά¨. Εγώ είχα μείνει άφωνη. Κατάλαβε την απορία μου και μου λέει ¨δεν με θυμάσαι; Είμαι η μητέρα της Μαρίας που είχαμε γνωριστεί πάνω στη μαιευτική και ήσουνα στο δωμάτιο μαζί με την κόρη μου¨. Τότε κατάλαβα, ότι ήταν η κα. Σπυριδούλα και πράγματι ήμουνα με την κόρη της στο ίδιο δωμάτιο, όταν στην αρχή είχα νοσηλευτεί στη μαιευτική κλινική του νοσοκομείου. Με αγκάλιαζε και με μεγάλη χαρά μου έλεγε ότι θα γίνω σίγουρα καλά! Μου είπε, ότι δεν ήταν και τόσο της εκκλησίας άνθρωπος και δεν πίστευε τόσο βαθιά, αλλά τώρα όλα άλλαξαν. Τη ρώτησα γιατί, και μου λέει ότι είδε στον ύπνο της την Παναγία μας και της είπε, ότι η Γεωργία θα γίνει καλά! Μας έπιασε δέος όλους! Η Γεωργία θα γίνει καλά! Από τότε πιστεύω μας λέει … Μας προσκάλεσε να την επισκεφθούμε στην Κέρκυρα, όποτε θέλουμε και μας έδωσε και το τηλέφωνό της. Εκείνη τη μέρα γένναγε η κόρη της και εγώ βγήκα σώα από το νοσοκομείο! Ημέρα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου και ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Γεωργίου του Νεομάρτυρος εξ΄ Ιωαννίνων (26 Οκτωβρίου 2010)!
          Πέρασα πολλούς πόνους και πηγαινοερχόμουν στο νοσοκομείο για πολλούς μήνες, αλλά ο Θεός με βοήθησε και η Παναγία, η μητέρα όλων μας, στάθηκε άγρυπνος φρουρός στο πλάι μου! Όταν με είχε κοιτάξει ο γυναικολόγος μου, όσο  ήμουν ακόμη στο νοσοκομείο, είχε βρει ινομυώματα αλλά και κάποια ογκίδια, τα οποία δεν πείραξε βέβαια καθόλου και μου είχε πει να με ξαναδεί μετά τις θεραπείες. Όντως, πήγα ένα μήνα μετά τις θεραπείες και με ξαναείδε. Τα έχασε κι αυτός, όπως και οι άλλοι γιατροί. Δεν υπήρχε τίποτα στη μήτρα, ήμουν και σε αυτό το κομμάτι πεντακάθαρη! Μάλιστα, μου είχε πει να κάνω το σταυρό μου και να δοξάζω το Θεό, που πήγαν όλα τόσο καλά με την υγεία μου και που επήλθε πλήρης ίαση! Ακολούθησα, βέβαια, κανονικά την τάξη των φαρμάκων και έκανα ακριβώς ότι έλεγαν οι γιατροί και τις χημειοθεραπείες που έπρεπε. Δέχτηκα όμως και όλες τις συνέπειες από τις θεραπείες, που αναγκαστικά έπρεπε να κάνω. Ναυτίες, πονοκεφάλους, ζαλάδες, υπνηλία, μου έπεσαν όλα τα μαλλιά και είχα και προβλήματα με τα δόντια μου. Το ανοσοποιητικό μου σύστημα έπεσε και έγινα ευαίσθητη στις ασθένειες και στα κρυώματα. Ο οργανισμός μου έγινε σαν μωρού παιδιού, και έτσι έπρεπε να μείνω σπίτι στη ζέστη, χωρίς να εκτίθομαι στο κρύο και στα μικρόβια. Στις χημειοθεραπείες η κατάσταση δεν ήταν και η καλύτερη. Μου έβαζαν βαριά φάρμακα και ήμουνα χάλια για καμιά δυο μέρες. Άλλοι ασθενείς υπέφεραν πολύ περισσότερο απ΄ ότι εγώ. Και σ΄ αυτό με βοήθησε πάρα πολύ ο Θεός! Αν και ήταν βαριά τα φάρμακα ο οργανισμός μου τα δέχτηκε χωρίς πολλές και μεγάλες αντιδράσεις και ολοκλήρωσα έτσι τις θεραπείες με μεγάλη επιτυχία! Στην τελευταία αξονική τομογραφία επισφραγίσθηκε το μεγάλο θαύμα με την τελεία ίασή μου!
          Σκοπός αυτού του πονήματος είναι να τονιστεί το θαύμα προς δόξαν Θεού, αλλά και για την πνευματική ενίσχυση αυτών που θα το διαβάσουν. Εύχομαι να επιτύχει το σκοπό του και να δώσει θάρρος και δύναμη σε πολλούς ανθρώπους και να αισθανθούν ότι ο Θεός είναι δίπλα τους. Να στηρίξουν σ΄ Αυτόν όλες τους τις ελπίδες για τη σωτηρία της ψυχής και του σώματός τους. Αν συνειδητοποιήσουμε το μεγαλείο του Κυρίου μας τότε θα κατανοήσουμε ότι «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρῶποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν».

«Δόξα τ Θε πάντων νεκεν»